Kane`s Blog

Nie ma to jak być upartym

2012-02-25T19:28:00.000Z

Zadzwoniłam zapytać co z naszym łóżkiem. Wspomniałam już, że czekamy na nie od 6 tygodni ? Szczęka mi opadła jak pani oświadczyła iż nadal go nie sprowadzili i najwcześniej będzie za kolejne tygodni sześć. Opieprzyłam od góry do dołu. Zagroziłam rezygnacją z zakupu i zwrotem pieniędzy. Zaprosili mnie do sklepu. Zaproponowali zamianę obecnie zamówionego łóżka na inne bez żadnych dodatkowych kosztów. Więc z podwójnego przeszłyśmy na królewskie. Dodatkowo zamienili materac by pasował do łóżka. Materac będzie w przyszły poniedziałek, łóżko za dwa tygodnie. A jednak się dało...Byle dotrwać do poniedziałku....

Koszmar minionych nocy

2012-02-25T07:54:00.000Z

Padam na pyska. Łóżko wygrało i skapitulowałam. Od tygodnia nie mogę spać. Zrywam się jeszcze przed świtem i wegetuję na sofie. Czytam, oglądam, czytam i nie mogę się doczekać kiedy przyjedzie nowe łóżko. Niby za trzy tygodnie...Chyba czas ściągnąć dmuchany materac ze strychu bo na Napoleona się nigdy nie pisałam i kilka godzin snu niestety mi nie wystarcza.

Niemoralna propozycja

2012-02-20T19:40:00.000Z

Gdyby to pytanie padło pierwszego kwietnia to uznałabym to za niezły dowcip. Nie padło. Osoba je zadająca była jak najbardziej poważna.
Zaproponowano mi dodatkową pracę (dla tych niezorientowanych, czasu mam w bród, zwłaszcza tego wolnego). Znajoma zapytała czy nie podjęłabym się tłumaczenia książki z języka tubylców na nasz ojczysty. Książka napisana została przez znajomych mojej znajomej i faktycznie gdybym czasu miała pod dostatkiem to zastanowiłabym się nad tym na poważnie.

- Bo to bardzo ciekawa książka jest, no i zdobyłabyś doświadczenie, mogłabyś się tym kiedyś zająć na większą skalę - mówi ona.

- No dobrze ale powiedz mi o czym ta książka ?

- To małżeństwo jest, katolicy - zaczęła - bardzo mili ludzie.
(Zapaliła się czerwona lampka w mojej głowie)

-No tak ale o czym napisali ?
(Głupia ja zadająca jeszcze głupsze retoryczne pytania)

- O Kościele Katolickim, a dokładnie o podejściu Kościoła do instytucji małżeństwa - odparła ona.
- ..................................
- Więc jak, podejmiesz się ??
-.................................

Zatkało mnie i do tej pory odetkać się nie mogę. Dla tych którzy jeszcze nie wiedzą Orso zawsze marzył o tym by zostać najsławniejszym na świecie tłumaczem książek o Kościele Katolickim. A już o tym by te książki raczyły o ŚWIĘTEJ INSTYTUCJI MAŁŻEŃSTWA śnię po nocach.

Deszcze niespokojne

2012-02-16T18:22:00.000Z

Dziś będzie w klimacie tematu na który tubylcy dostają słowotoku. Pogoda. Wiedzieliście, że jest tyle samo odmian deszczu co dni w roku ? Też nie wiedziałam dopóki się tu nie osiedliłam. Dziś napotkałam na odmianę o numerze 47. Deszcz niezauważalny. Wracając z pracy do domu przeprowadziłam nawet pogawędkę z wyżej wymienionym deszczem. Sam scharakteryzował by się tak : jestem deszczem upierdliwym.Niby mnie nie ma ale tak naprawdę jestem. Im szybciej chcesz ode mnie uciec tym prędzej cię dopadnę. Nie pomoże ci parasolka, kurtka na gore-wind-water czy innym tex-ie. Nawet jeśli zdecydujesz się okręcić od góry do dołu folią spożywczą i tak znajdę sposób by się do ciebie dobrać.. Po pół godziny wędrówki w jakże doborowo-deszczowym towarzystwie dotarłam do domu tylko po to by rozpocząć proces osuszania. Dobrze, że centralne już działa.

Jak nie urok to ....

2012-02-11T08:14:00.000Z

Przy obecnym stanie pogodowym czego pan/pani chciałaby najbardziej:

a) Wyjechać na urlop w cieplejsze klimaty.

b) Spędzić tydzień w Alpach.

c) Zakopać się pod kołdrą i przezimować do wiosny.

d) Mieć popsuty piec od centralnego.

Tak drodzy Państwo nie mylicie się, zawsze marzyłyśmy o tym by przy takich temperaturach zamarzać we własnym domu bo piec stwierdził, że idzie na chorobowe. Majster klepka nawet nie próbował niczego kombinować bo to gaz w końcu, a lepiej być tylko bez pieca niż bez całego domu.

Pomoc w drodze.

Mam nadzieję, że do tego czasu nie zamarzniemy.

Byle do wiosny.

Homoseksualizm + piłka nożna = tabu

2012-01-31T18:53:00.000Z

Nie trzeba być bystrzakiem, żeby dojść do takiej konkluzji. Obejrzałyśmy wczoraj z Panią Kane program w telewizorze o Justinie Fashnau. Pierwszym i jedynym piłkarzu, który otwarcie przyznał się do swojej orientacji na angielskiej ziemi. Przez całe sześćdziesiąt minut bratanica Fashnau próbowała dojść do tego dlaczego od czasu gdy jej wuj się upublicznił nikt nie podążył jego śladami. Po serii wywiadów z kopaczami piłki drugiej klasy dowiadujemy się, że gdyby którychś z ich kolegów był gejem to nie mieli by nic przeciwko (a cóż innego mogli powiedzieć przed kamerami, żeby nie zostać posądzonymi o homofobię?). Jeśli taka jest prawda to dlaczego w Anglii wśród ponad pięciu tysięcy profesjonalnych piłkarzy nie ma ani jednego otwarcie przyznającego się do tego geja. Czyżby historia Fashnau była dla nich aż taką przestrogą ? To fakt kariera Justina nie nabrała tempa, a wręcz przeciwnie. Koledzy z klubu wcale nie byli mu przychylni. Koniec końców otoczony serią skandali popełnił samobójstwo. Przez dwadzieścia lat od tych wydarzeń w piłce nożnej nic nie "drgnęło" i raczej nie drgnie z tego co można wywnioskować. Bycie obiektem westchnień setek tysięcy kobiet, reklamowanie szamponu do włosów "tylko dla prawdziwych facetów" i granie hetero w tym świecie zawsze wygra z "byciem sobą". Smutne.

Cały program do obejrzenia tutaj.

Polish roulette czyli polska komedia z angielskimi napisami

2012-01-29T16:04:00.000Z

Przeglądałam repertuar lokalnego kina i o mało nie spadłam z kanapy ze zdumienia. Moim oczom ukazało się najnowsze dzieło Lubaszenki czyli "Sztos 2" aka "Polish roulette".

Mniemam iż obecnie prawie całą polską emigrację będzie można spotkać w Cinemaworld, a to wszystko za £7.70 za łebka. Wątpię by tubylcy tłumnie ruszyli na "Sztos Part 2". I to nie ze względu na to że film jest beznadziejny/głupi/świetny/źle zagrany (niepotrzebne skreślić), nie oceniam gdyż nie oglądałam, ale przez to że tubylcy z gruntu nie oglądają niczego do czego dołączone są napisy. Kino europejskie lub jak ładnie je tu określają kinem kontynentalnym totalnie nie leży w guście anglików, którzy nie obejrzą niczego co po angielsku nie jest.
Wątpię czy zdecydujemy się z zagranicy wesprzeć polską kinematografię. Jeśli już to raczej poczekamy, aż wyjdzie DVD. Gdyby to była "Róża" Smarzowskiego to może przeżyłybyśmy wizję socjalizowania się z pobratymcami. "Róża" to to nie jest, socjalizowania się nie będzie.

Młode idzie

2012-01-28T14:21:00.001Z

Ze smutkiem oglądałam rano jak Victoria Azarenka rozgromiła Marię Sharapovą w finale Australian Open. Białorusinka w przeciągu godziny i dwudziestu czterech minut "wdeptała" w kort trzy lata starszą i bardziej doświadczoną Rosjankę. W przeciągu pół roku to już druga finałowa porażka Sharapovej, która na korty powróciła po poważnej kontuzji ramienia. Maria nie dała rady dużo mniejszej i zwinniejszej Victorii która oddała jej tylko trzy gemy i w ostatecznym rozrachunku wygrała 6-3, 6-0. Z perspektywy czasu okazuje się że silniejszą przeciwniczką dla zwyciężczyni nie była Sharapowa, a Radwańska, która wygrała 9 gemów. Obie mają tyle samo lat, taką samą liczbę zwycięstw i przegranych w sezonie. Radwańska jest obecnie szóstą "rakietą" na świecie. Azarenka od poniedziałku przejmie prowadzenie w rankingu WTA. Dwa tygodnie temu Radwańska wygrała z Azarenką w Sydney. Jeśli tak dalej pójdzie młoda Białorusinka nie będzie zasiadać na tronie za długo. Oby. A dla tych którzy z tenisem i z wyżej wymienionymi paniami nie mieli nigdy do czynienia coś na zachętę.

Chciałam i mam...

2012-01-27T18:59:00.000Z

...i gdyby ktoś pytał, wcale nie żałuję.

Tak wygląda tatuaż dnia trzeciego. Jeśli ktoś się się zastanawia nad sprawieniem sobie jednego to polecam. Pogłoski o bólu to faktycznie tylko pogłoski. Procesu tatuowania bólem nazwać nie można ani niczym bólopodobnym. Lekkie szczypanie, a i owszem ale zdecydowanie nie ból. Całość zajęła raptem dziesięć minut. Róbta jak chceta. Do odważnych świat należy :)

Madejowe łoże

2012-01-23T18:24:00.000Z

Bez zbędnych sentymentów podpisałyśmy wyrok śmierci na nasze łóżko. Przypieczętowany on został zakupem nowego. Wyrok oczekuje na wykonanie ze względu na termin dostawy nowego legowiska ale radujemy się niezmiernie iż za siedem tygodni od dnia wczorajszego, łóżko i materac "made by IKEA" zejdą śmiercią jak najbardziej nienaturalną. Po czterech latach wzlotów i upadków z naciskiem na to drugie obie z Panią Kane zdecydowałyśmy, że dłużej w takim związku żyć nie możemy. Związku bolesnym, mało wygodnym i trzeszczącym. W końcu ile razy można naprawiać coś co z góry skazane jest na przegraną. Ile razy można dawać drugą szansę ? Nie jutro nie będzie lepiej jutro będzie tylko gorzej.

Drodzy moi. Jeśli będziecie podejmować tak ważną decyzję jak kupna łóżka doradzam dla zdrowia i nerwów waszych i tych którzy z wami to łoże dzielą. Nie kupujcie ani jednego ani drugiego z IKEI. Może i są relatywnie tańsze niż te robione na zamówienie. Choć to wcale nie należało do najtańszych. Może i gwarantują żywotność materaca na dziesięć lat, choć sama na niego gwarancja trwa rok, a potem i tak umarł w butach. Może lepiej na samym początku po prostu zastanowić się czy nie zainwestować w coś co przetrwa dłużej niż kilka lat niż później pluć sobie w brodę o wyrzucone w błoto pieniądze. Jak to mówi moja Teściowa : " szkłem się dupy nie utrze" i w tym wypadku ma świętą rację.

I am SHERLOCKED

2012-01-19T19:06:00.000Z

Kto oglądał "Sherlock`a" produkcji BBC ten wie. Ten serial można pokochać albo po prostu przerzucić na inny kanał i zignorować go totalnie. Właśnie skończyłyśmy oglądać z Panią Kane dwie pierwsze serie. Przyznaję, dawno się tak nie ubawiłam. Każdy odcinek, który trwa dziewięćdziesiąt minut to poezja dla oka i duszy. Półtorej godziny sarkazmu w najczystszym wydaniu. "Sherlock Holmes" w reżyserii Richie`go nie dorasta tej perełce do pięt. Tu zamiast na widowiskowość postawiono na humor. Para Cumberbatch i Freeman to jeden z lepszych duetów jakie ostatnimi czasy pojawiły się na ekranach. No i jest jeszcze jedna kwestia. Wiecznego "niedopowiedzenia"na temat tego czy są czy może nie są parą. Ci którzy oglądali będą wiedzieć o czym mówię. Dla tych którzy z Sherlockiem się jeszcze nie zetknęli coś na zachętę. Randka, która randką nie była. A może jednak ?

Glupie baby i sztuczne cycki

2012-01-15T17:01:00.000Z

Na samym wstępie przeproszę wszystkich którzy mogą się poczuć urażeni za określenia użyte w tytule posta. Jednak po rozmowie telefonicznej, która miała miejsce piątkowego popołudnia tylko takie sformułowania cisną mi się na usta. Samym tematem wadliwych implantów nie zainteresowałabym się wcale, przyswoiłabym informację przeczytaną w dzienniku po czym "wydaliła" razem z całą resztą niezbyt istotnych informacji jakie przetwarzam. Oczywiście byłoby tak gdyby nie specyfika miejsca pracy. Mimo iż szpital w którym pracuję wydal oświadczenie, ze TYCH implantów nigdy nie używał i klientki powinny doskonale o tym wiedzieć to i tak "walą" drzwiami i oknami, a głównie przeciskają się przez linie telefoniczne by uzyskać potwierdzenie. Przed zabiegiem każda z pań/panów, którzy jeszcze formalnie paniami nie są, dostaje certyfikat jakości i ujmując jak najbardziej dosłownie, kartę gwarancyjna na nowe piersi. Jeśli ktokolwiek, kiedykolwiek miał do czynienia z implantami piersi (przed lub po montażu) to wie ze matka natura wygrywa z sylikonem.

A powyżej wspomniana rozmowa brzmiała tak:

* Dzień dobry ja chciałam zapytać czy miałam wstawiany TE implanty.

# Proszę poczekać zaraz sprawdzę w systemie.

(kobieta podaje swoje imię, nazwisko, datę urodzenia itp.)

* Bo ja bardzo się martwię ze mam te implanty i nie wiem co teraz zrobić wiec postanowiłam zadzwonić.

# Jestem przekonana, że nie miała pani tych implantów.

* Ale jest pani pewna ? Nie ma żadnych wątpliwości ?

# Nie proszę pani, wątpliwości nie mam żadnych.

* Ale jest pani pewna ?

# Pani poddała się operacji redukcji piersi, a nie ich powiększaniu. Zapewniam, że nie ma pani w sobie ŻADNYCH implantów.

* ..............................(cisza)

* Tak też myślałam, tylko się chciałam upewnić. Dziękuję za pomoc.

Cała prawda o reklamach

2012-01-11T18:18:00.000Z

A wszystko to zawarte w 30-sekundowym slocie. W roli głównej : odkurzacz.

Branżowo-marchewkowo

2012-01-06T19:50:00.000Z

Pani Kane zawsze zaskakuje mnie swoimi pomysłami. Oto jeden z nich. Urodzinowa niespodzianka. Wystrój zewnętrzny taki jak widać na załączonym obrazku, a w środku moje ulubione ciasto marchewkowe. Zastanawiam się co moja droga małżonka wymyśli na kolejne urodziny. Choć teraz moja szansa by się wykazać bo wielkimi krokami nadciąga trzydziestolecie Pani Kane.

Nowy rok przyszedł, przeszedł i poszedł

2012-01-05T19:31:00.000Z

Długo mnie tu nie było i długo by o tym pisać. Ostatnie kilka miesięcy minęło jak z bicza strzelił i muszę stwierdzić, że doba zdecydowanie powinna mieć więcej niż dwadzieścia cztery godziny. Zdecydowanie więcej by ogarnąć to co dzieje się obecnie w naszym małym stadku "dwa plus kot".
Kilka ostatnich miesięcy wyglądało pokrótce tak:

* Wybrałyśmy się na tygodniową "wyprawę krzyżową" do Polski. Po zaliczeniu atrakcji typu: wizytacja rodziny, teściów, znajomych potrzebowałyśmy kolejnego tygodnia urlopu już w domu na ziemi angielskiej. Niestety kolejnego tygodnia już nie było. A PKP czkało mi się tak przynajmniej do połowy grudnia.

*Dzień po powrocie z polskiej krucjaty powróciłyśmy do codziennego życia pracowniczego, które zmieniło się diametralnie. Po dość intensywnych trzech ostatnich latach obie z Panią Kane wspięłyśmy się o kilka szczebli wyżej i obie zmieniłyśmy pracę. Boże jak ja nie cierpię szpitali co mnie podkusiło żeby pracować w jednym.

*Dodatkowo Pani Kane rozpoczęła kolejne studia i cały wolny czas spędza na nauce. Teraz chyba żałuje, że jeszcze w połowie zeszłego roku powtarzała "Jakby to dobrze było wrócić na Uniwersytet". Do książek zatem Żono :)

* Nawiedziła nas rodzina z Polski. W cztery dni zrobiłyśmy 800 mil wzdłuż i wszerz kraju czyli Anglia w pigułce dla początkujących.

* Święta przyszły i poszły. Śniegu jak nie było tak nie ma - jestem rozczarowana.

* Postanowienia na Nowy Rok ? Lepiej późno niż wcale.
- Zakończyć negocjacje w pracy na temat powrotu na Uniwersytet mojej osoby (Pani Kane powie "przyganiał kocioł garnkowi")
- Wywieźć Panią Kane w ciepłe kraje.
- Standardowo więcej pisać co będzie jednoznaczne z postanowieniem "mniej pracować" :)

Czego sobie i wam życzę :)

Powroty do przeszłości

2011-08-29T12:59:00.000+01:00

Niechcący cofnęłyśmy się z panią Kane o całe sto lat i tkwiłyśmy w epoce edwardiańskiej przez kilka dni. Wszystko to za sprawą "Downton Abbey". Jeśli ktoś gustuje w klimacie "Gosford Park" to z pewnością polubi "Downton Abbey" i to nie tylko za sprawą branżowego wątku.

Powrót do XXI wieku planujemy w przeciągu kilku kolejnych dni, jak tylko powrócimy z epoki wiktoriańskiej gdzie "podglądać" będziemy Oskara w "Wildzie".

słodko gorzki candy....

2011-07-29T11:35:00.002+01:00

Muszę bez bicia się przyznać,że nigdy nie pociągały mnie branżowe kluby...
Rozumiem ideę,nie mniej jednak zawsze sadziłam,że nie potrzebuję specjalnego miejsca do spotkania się ze znajomymi tudzież pójścia na randkę...
Miejsce samo w sobie musiało zaapelować do mnie klimatem,charakterem,przyjazną atmosferą i dobrym menu:).
Jeśli tak się składa ,że jet to tak zwane gay friendly miejsce to miło,ale to nie znaczy,że będzie to dla mnie jedyne miejsce na tak zwane socjalne spotkania:).
Dlategoż też muszę przyznać,że oglądanie Candy Bar Girls,które aktualnie zostało wciśnięte w ramówkę Channel 5 jest dla mnie niczym oglądaniem świata przez kolorowe szkiełko...
Nie mogę zaprzeczyć,że ten dokument wzbudza we mnie tyleż samo zdumienia co jego bohaterki litości...
Zastanawia mnie, nie ukrywam jak one funkcjonują w tak zwanym zewnętrznym świecie...Hmm...Mam wrażenie,że są to tylko podstawowe funkcje życiowe...
A przecież życie nie ogranicza się tylko do absyntowego życia zamkniętego ramą łóżka,a jeśli dla niektórych taka jego definicja to muszę przyznać,że jest to cokolwiek zatrważająco smutne...
Ech...

Porzucając jednak mój dydaktyzm:)
Cukierkowy świat w wymiętoszonym papierku jakoś do mnie nie przemawia...
Tak jak nigdy nie przemawiał do mnie ludzkim głosem L word...
Tego typu kreacje według mnie powielają tylko stereotypy niekompetentnych społecznie gejów i lesbijek,którzy żyją w sztucznej rzeczywistości i nie potrafią stworzyć wartościowego monogamicznego związku...
A my przecież wiemy,że jest inaczej...
To wcale nie znaczy,że wiedziemy monotonne,bezbarwne życie,ale to również nie znaczy że większość z nas to bezmyślni hedoniści...
Ważne jest aby ludzie wreszcie zrozumieli,że nasze życie to niekoniecznie taki Candy Bar...nasze życie również bywa słodko gorzkie...Inie zawsze jest owinięte różowym,nowiutkim,markowym papierkiem...
Tylko nie wszyscy wiedzą,że takie wytwory jak ten dokument tudzież paradokument trzeba oglądać z przymrużeniem oka...
Bo świat nie jest czarno biały...
Świat ma przecież w sobie wszystkie kolory tęczy:)
A my siedzimy na jej samiuśkim środku:)...
I dobrze nam tam...Nieprawdaż?
Może nawet kiedyś znajdziemy garnek ze złotem...

Na nowo

2011-07-28T19:03:00.001+01:00

Inne spojrzenie na "wychodzenie z szafy" i o tym, że wyjść z niej można nawet u schyłku życia tylko po to by zacząć je na nowo...Polecam : "Beginners".

Porządki

2011-07-28T08:19:00.000+01:00

Natchnęło mnie, żeby lekko odświeżyć bloga...
Źle mnie natchnęło, szybko zatęskniłam za widokiem czerwonej kanapy...
Nie powinnam była jej przesuwać, na całe szczęście już wróciła na miejsce.

Tęcza nad Nowym Jorkiem

2011-07-27T18:42:00.004+01:00

Przedwczoraj z zapartym tchem śledziłam wydarzenia z Nowego Yorku gdzie wreszcie tysiące par lesbijskich i gejowskich mogło powiedzieć sobie wiążące prawnie "tak"...
Tęczowe flagi, confetti, łzy wzruszenia i ulgi...
Zdjęcia staruszek trzymających się za ręce…
Niepewne, pełne niedowierzeń spojrzenia...
Słowa, które od tak dawna chciało się wypowiedzieć...
Wiem, że dla niektórych, to tylko formalność, tak zwany urzędowy papier...
Ale czy to tylko papier?

10 lipca zeszłego roku wszystkie te uczucia, które zapewne towarzyszyły nowojorskim parom miałam okazję sama przeżyć, poczuć realnie i namacalnie...
Poślubienie kobiety, którą kocham, której chcę być wierna i z którą chcę się zestarzeć było dla mnie transcendentalnym przeżyciem... Było samoistnym przekroczeniem siebie...
Ale było też prostym ludzkim, niedowierzaniem...
Bo to o czym marzyłam wreszcie się spełniło...
Łzy szczęścia mieszały się ze łzami zdumienia...
Patrząc na zdjęcia z Nowego Jorku, tylko przypomniało mi jak ważnym jest to na pozór zwyczajne, oczywiste prawo do legalnego związku...
Prawo, które heteroseksualne pary mają nadane na podstawie swojej orientacji seksualnej-dla niektórych jedynej i słusznej...
Prawo człowieka do szczęścia, do dzielenia się szczęściem...
Czy to tak dużo?
Trzymam kciuki żeby nadszedł taki czas aby Polska stała się takim Nowym Jorkiem tudzież UK...
Życzę, każdej parze by pewnego dnia mogła w obliczu innych powiedzieć wiążące tak....I nie ważne w jakim języku...
Miłość przetłumaczy wszystko..
Miłość to przecież słodki głos aniołów...

„Night watch” wieczorową porą….

2011-07-27T18:39:00.001+01:00

Nareszcie doczekałam się ekranizacji, choć to może za duże słowo, książki Sary Waters pt: „Night Watch”. Dzierżąc w dłoniach gorący kubek zielonej herbaty zasiadłam z Najlepszą z Żon do oglądania…

Film został zgrabnie podzielony dzieląc ideę autorki na trzy warstwy czasowe, które nakładają się na siebie tworząc logiczną całość i budując chronologicznie historię…

Narracja i środki filmowe zdecydowanie dostają plusa. Jednakże postacie same w sobie jak na mój gust, przedstawione zostały raczej bezbarwnie i mdło.

Te same charaktery u Waters pełne są życia i stwarzają prawie namacalne wrażenie realnych jednostek. Z żalem muszę przyznać, iż moje nadzieje na obejrzenie czegoś branżowego i wartościowego, bo to bardzo rzadko idzie w parze, zostały zawiedzione.

Poprzednie próby przenoszenia prozy Waters na ekran, mam tu na mysli „Tipping the vel vet” czy „Fingersmith” były bardziej pomyślne.

Ech …Nie pozostaje mi nic innego jak zaparzyć zieloną herbatę i odkurzyć pudełko z filmami, tudzież sięgnąć po książkę…

W międzyczasie czekam , aż Waters napisze coś nowego :)

Przeprosiny

2011-07-23T12:25:00.000+01:00

Uprasza się o wybaczenie tych wszystkich, którzy ostatnimi czasy wchodzili tu i zastawali pustkę. Pustka blogowa zrodziła się z ogromu wydarzeń w życiu prawdziwym. Czasu niestety nie da się rozciągnąć aż tak bardzo jak by się chciało, a wredna doba ma tylko dwadzieścia cztery małe godziny.
Na całe szczęście wszystko wróciło już do normy, nie jest tak jak było, jest inaczej co nie znaczy, że gorzej. Nowa norma, nowe standardy ale blog jak najbardziej po staremu.

Moja żona mnie zaraziła....

2011-04-27T15:40:00.000+01:00

Literatura od zawsze była moim konikiem na którego w wolnym czasie wsiadałam i galopowałam w historie przeróżne ucząc się w międzyczasie warsztatu tworzenia słowa.

Był tylko jeden rodzaj historii w których rejony się nie wybierałam wzdrygając się przed wizją krwi, gwałtów morderstw i zimnej kostnicy…Co tu dużo mówić wyobraźnię mam bardzo żywą…nawet martwe ciała tańczą swoje Dance Macabre …

Tak więc jak Małżonkę poznałam…muszę to publicznie wyznać …zaraziła mnie…zaraziła mnie afektem nie tylko do siebie, ale i do kryminału…

Spędzałam więc samotne chwile w towarzystwie Patrici Cornwell, tłukłam się pociągami wtedy jeszcze polskimi, w towarzystwie Donny Leon i obcowałam z samym Jeffery’m Deaverem…

Choroba ta niestety nie jest uleczalna…

Ostatnio bowiem znowuż łamiąc swoją wstrzemięźliwość pochłonęłam z obżarstwa intelektualnego Stephena Dobyns’a The Church of Dead Girls.

Historia rozgrywa się w małym ospałym miasteczku którym nagle wstrząsa seria zaginięć nastolatek…

Mieszkańcy, którym wydawało się ,że żyją z dala od skorumpowanego świata zaczynają nagle rzucać podejrzenia na siebie wzajemnie.

Atmosfera nieufności zaczyna sprawiać, że na światło dzienne zaczynają wychodzić brudne, skrywane dotąd sekrety: podwójne życia, zdrady, chowana w szafie tożsamość seksualna i niezdrowe układy rodzinne…

Książkę pochłonęłam…A może książka pochłonęła mnie…

W sumie nie wiem…

Był to kawał dobrego kryminału…

Czy ja to naprawdę napisałam…?

Ech…

Uzależniona …

Pozdrawiam...

Woda dla...słoni...

2011-04-27T14:54:00.001+01:00

Ostatnio znalazłszy wreszcie trochę czasu wolnego udało mi się skończyć czytanie książki Sary Gruen Water for the elephants.
Dowiedziawszy o mającym niedługo wejść do kin filmie o tym samym tytule, wyznając zasadę,iż najpierw należy zaznajomić się ze słowem pisanym dopiero później obrazem postanowiłam książkę przeczytać.
Gruen w sposób barwny i interesujący opisała życie trupy cyrkowej w której codzienność zostaje przypadkowo wrzucony prawie -absolwent szkoły weterynaryjnej,którego to rodzice giną w wypadku samochodowym nie pozostawiając mu żadnych środków życia.
Cyrk,który odtąd staje się jego domem jest miejscem pełnym intrygujących postaci,ciekawych historii ale również miejscem w którym rządzą prymitywne prawa i rozgrywa się nieustanna walka o przetrwanie.
Miłość,zazdrość,nienawiść i szaleństwo nakładają się na siebie wzajemnie i przecinają sobie drogę prowadząc do sprawnego zakończenia...
Książkę przeczytałam z nieukrywanym zainteresowaniem... Film zobaczę w tym tygodniu...
Porównam i ocenię co wyszło z duetu Pattisona i Witherspoon oby nie kolejny Twatlight jak mówi moja Najlepsza z Żon...
Pozdrawiam serdecznie...

Ladies like us

2011-04-13T12:02:00.000+01:00

"Red nose day" to taka angielska Orkiestra Świątecznej Pomocy tylko na wesoło. Co roku czołowi angielscy komicy przygotowują skecze do udziału w których zapraszają inne znane z pierwszych stron gazet postacie.
Do naszych ulubionych należą Corden ("Gavin and Stacy" tudzież "Lesbian vampire killers") oraz Williams i Lucas ("Little Britan", "Come fly with me"). Wyżej wymienionym panom poczucia humoru odmówić nie można. Poniżej kilka filmików, które rozśmieszą nawet najbardziej zatwardziałego sztywniaka.

Telewizja szkodzi

2011-04-12T07:48:00.000+01:00

Takie programy z pewnością szkodzą homofobicznym konserwą. Wrzucam zajawkę.

Reszta do obejrzenia tutaj.

Rodzinka z piekła rodem

2011-04-04T19:25:00.000+01:00

Wczoraj obejrzałyśmy z Panią Kane dokument zatytułowany "American most hated family in crisis". Był to drugi film dokumentalny Louisa Theroux o rodzinie Phelbsów i ich kościele. Pan Theroux odwiedził członków Baptystycznego Kościoła Westboro przed czterech laty i postanowił sprawić im kolejną wizytę. Cóż niezwykłego w tej jakże "przeciętnej" rodzince ? Oczywiście członkowie (wyznawcy/fanatycy/niepotrzebne skreślić) najbardziej nienawidzą ludzi ze środowiska LGBT. Chciałoby się powiedzieć "live and let die" ale oni nawet dla zmarłych szacunku nie posiadają i namiętnie pikietują pogrzeby. Za pikietowanie jednego wyrokiem sądu musieli zapłacić trzynaście amerykańskich baniek ale dla nich to jak wypad na większe zakupy. Nawiązując do samego tytułu nie wiem dlaczego rodzinka wypranych mózgów jest w kryzysie. Na załączonym obrazku widać, że mają się dobrze. Niby tracą członków, choć nowi ustawiają się w kolejce jak po świeże bułeczki. Warto obejrzeć. Miłego zatem.

Z życia koła zapasowego...

2011-03-31T18:39:00.000+01:00

...które jak się okazuje może być bardzo ciekawe :)

Pewnego razu w Beverly Hills

2011-03-28T18:47:00.000+01:00

Jakby ktoś nie wiedział (ja do niedawna nie wiedziałam) to sławetny serial lat 90-tych zwany "Beverly Hills 90210", doczekał się swojego spin off-u. Twór "nowy" nadawany jest od trzech lat (tak, wiem, jestem opóźniona jeśli chodzi o seriale dla współczesnej młodzieży), a nazwany został "90210". Oczywiście raczy on o pięknych, młodych i bogatych nastolatkach z wygórowanymi problemami natury egzystencjalnej i nie tylko. Nadal żyłabym w nieświadomości o istnieniu tak zacnego dzieła, gdyby nie pojawiające się "zajawki" w telewizorze. A w zapowiedziach romans gejowski jakiś, więc jakby kto zainteresowany był to kawałek zapodaję na zachętę.

Cuda z pogotowia czyli gej potrafi :)

2011-03-27T18:09:00.000+01:00

BBC Three od jutra rusza z nowym programem zatytułowanym "Bizarre ER". W pierwszym zapowiadanym w telewizorze odcinku ma pojawić się pan z dość dziwną przyległością. Sami zobaczcie :)

Tatuaż i kolczyk

2011-03-24T15:53:00.005Z

Wreszcie udało mi się zakończyć obejrzenie trzeciej części Dziewczyny ze smokiem uff...
Wedle pradawnego polskiego przysłowia,które mówi do trzech razy sztuka muszę przyznać,że ta ostatnia była najbardziej udana...
Żwawe poprowadzenie akcji wiążącej w sposób spójny poprzednie dwie części,aż do w miarę przewidywanego zakończenie spowodowało,że zredukowałam odchodzenie od ekranu z 80% do 20%.
Muszę przyznać,że mój żołądek i zmysły estetyczne powodują,że nie wszystkie sceny w poprzednich częściach mogłam wizualnie przetrawić...
Tutaj poza kilkoma reminiscencjami przywoływanymi przez główną bohaterkę reszta filmu jest względnie łagodna dla umysłowych kubków smakowych...
Film można obejrzeć aby zobaczyć jak rozwiązano akcję i poprowadzono losy głównych bohaterów,ale chyba tylko dlatego...
Nie ukrywam,że takim to powodem kierowałam się głównie wybierając tenże film na wieczorne obcowanie z X muzą...
Cóż uczciwie przyznam,że zamiast Dziewczyny ze smokiem wolę zdecydowanie Dziewczynę z perłą...
I jak ze wszystkim w życiu, tutaj też, diabeł tkwi w szczegółach i nie chodzi tutaj bynajmniej o kolor włosów protagonistek:)

Are kids really all right?

2011-03-21T18:30:00.004Z

Wczoraj Najlepsza z Żon namówiła mnie do obejrzenia filmu z czerwonowłosą Jullian Moore wcielającej się w rolę matki wychowującej dzieci w związku partnerskim z kobietą graną przez Anette Bening.
Mimo niezbyt pochlebnych komentarzy i recenzji jakie towarzyszyły temu filmowi zwłaszcza ze strony lesbijek, zdecydowałyśmy go jednak obejrzeć...
W końcu aby móc się na jakiś temat wypowiedzieć najlepiej zaznajomić się z przedmiotem rzeczy...
Tak więc pomimo,iż lubię mieć swoje zdanie zazwyczaj odrębne od większości,muszę się zgodzić,że film bardziej niż rozczarował...
Zamiast łamać stereotypy,zostały one powielone... I tak tutaj, nawet lesbijka potrafi zarzucić swoją orientacje na jakiś czas po to by oddać się romansowi z mężczyzną...
Czy tak trudno zrozumieć,że lesbijka nie podzieli łóżka z samcem bo tak się składa,że w środowisku życia woli samiczki?
I tak naprawdę żadna z nas nie marzy o tym by zostać zaspokojoną czy to psychicznie czy fizycznie przez mężczyznę?
Problem wychowania dzieci w rodzinie gdzie zamiast mamy i taty są dwie mamy też został poruszony w sposób powierzchowny i mało przekonywujący, powielający kolejny stereotyp lesbijki jako neurotyczki ,która tak naprawdę nie wie czego chce ani od siebie ,ani od świata...
Cóż ja ciągle czekam na film ,który w sposób szczery bez sztucznego dydaktyzmu,tudzież sztucznego świata i sztucznych lukrowanych bohaterów/bohaterek poruszy tematy związane z naszym środowiskiem....
Pozdrawiam serdecznie...

Wspomnień czas

2011-03-13T18:51:00.000Z

Na niedzielę, a raczej na jej końcówkę. Hit lat 90-tych, który hitem nigdy nie był, a powinien. Pieśń, którą pierwszy raz usłyszałam na ścieżce dźwiękowej jakiegoś romansidła, a która na długie lata zaplątała się gdzieś w szpary między neuronami. Teraz już wiem dlaczego. Oczywiście interpretować każdy może sobie do woli :) Panie to coś a`la Siostry Szekspira. Szkoda, że nie zrobiły wielkiej kariery, może by było więcej takich perełek jak ta:

Wygagała co wiedziała

2011-03-04T18:36:00.001Z

Wyszło szydło z worka. Lady Gaga przyznała się w swojej nowej piosence, że jest jaka jest bo taka się urodziła. Uff…a już myślałam, że była wynikiem jakiegoś nieudanego eksperymentu genetycznego. Swoim egg-outem, odziana w bieliznę, próbuje wcisnąć w łepetyny niedowiarków to co od dawna wiadomo. Tak, nikomu nie uwidziało się być homo, bi tudzież trans. Gadze też się nie uwidziało i jest Gagą. Czy jej przekaz dotrze do kogokolwiek? Wątpię. Ale standardowo gago-plus za starania.

Odwidzieć natomiast mogłoby się pani Adele, która króluje obecnie na angielskich listach pieśni ludowych. Pani ta przypomina mi Alison Moyet. Niestety nie Moyet z czasów Yazoo, lecz obecną pięćdziesięcioletnią melancholijną piosenkarkę. Dlaczego patrząc na jedną nie mogę przestać myśleć o drugiej? Oczywiście z powodu wyglądu. Dwudziestotrzylatce zdecydowanie powinno się odwidzieć co do stylizacji własnego zewnętrza. Z niecierpliwością czekam aż rozpuści włosy i zedrze z siebie babciną sukienkę. Może się doczekam. Na razie jednak, pani Adele staram się więcej słuchać niż oglądać. Ciśnienie mi wtedy tak nie skacze.

Idealna para?!

2011-02-26T08:26:00.000Z

Jak Franco geja się nie boi...

2011-02-21T08:34:00.001Z

...grać. Dwa lata po roli w "Milk`u" wcielił się w postać poety Allena Ginsberga w filmie pt. "Howl". Ginsberg, młody poeta, publikuje swój pierwszy tomik poezji. "Howl" czyli po naszemu "Skowyt", jak na późne lata pięćdziesiąte jest niestety zbyt kontrowersyjny i oburzone obsceną "społeczeństwo" składa sprawę do sądu. Film zapowiada się na tyle ciekawie, na ile ciekawa była sama postać Ginsberga. Poeta, gej i wariat pierwszej klasy. Genialny szaleniec, bo przecież jedno z drugim zawsze idzie w parze. Proszę Państwa oto "Skowyt":

Pomidorowy coming out

2011-02-18T19:07:00.000Z

W kategorii reklama miesiąca ta jak na razie wygrywa w moich rankingach :)
Proszę wybaczyć ale lepszej wersji na chwilę obecną nie ma.

"Make your own dildo kit" czyli poranek z Winterson

2011-02-17T09:04:00.002Z

Jak się kliknie na panią W. to szanowna się powiększy :) Miłego czytania.

The World's Worst Place to Be Gay?

2011-02-15T19:35:00.000Z

Pani Kane o tym napisała, a ja załączam program o którym była mowa wcześniej. Miłego oglądania.

Uganda versus Polska- i wcale nie chodzi o mecz...

2011-02-15T11:32:00.005Z

Wczoraj z Najlepszą z Żon obejrzałyśmy program wyemitowany przez BBC3 traktujący o kwestii homoseksualizmu w afrykańskiej Ugandzie.
Reporter w którego rolę się wcielił znany z BBC radio 1 DJ i prezenter Scott Mills, podjął się próby zmierzenia z homofobicznym obliczem tego kraju.
Mills, który sam jest gejem podjął się wędrówki do miejsca,które tak bardzo odbiega od kraju w którym przyszło mu się wychować i żyć.
Uganda to miejsce w którym homoseksualiści nie tylko podlegają społecznemu ostracyzmowi,uznawani za nienaturalnych,i nieczystych,ale również miejsce gdzie homoseksualistów skazuje się na śmierć, wymierzaną ręką każdego kto tylko chce ją podnieść.
Dzieci,które otwarcie przyznają się do swojej orientacji,tudzież zostaną posądzane o bycie gejem lub lesbijką są wyrzucane z domu przez własnych rodziców, mając także całą rodzinę odwróconą do siebie plecami.
Pozbawieni środków do życia,bez możliwości podjęcia pracy(homoseksualiści nie maja prawa pracy)zostają zepchnięci w niziny społeczne,gdzie przychodzi im się borykać z głodem,budzącymi grozę warunkami sanitarnymi i nienawiścią.
Nienawiść ta przybiera wszelakie formy podsycana polityką rządową,stereotypami myślenia oraz afrykańską kulturą.
Walka z homofobią wydaje się być z gruntu przegrana,ponieważ nawet młodsze pokolenie,które zapytane o opinię na temat gejów i lesbijek wyraziło zdecydowaną i otwartą nienawiść, podbudowywaną przez rodzinę,szkołę i środowisko,z którego przecież czerpie wzorce myślenia i konstruuje swoją postawę życiową.
Świat Ugandy przeraził Millsa,który wychowany w sprzyjającej homoseksualistom Anglii nigdy nie zmierzył się z taką nienawiścią,która w efekcie końcowym przynosi śmierć.
Przyznam,że oglądałam ten dokument z mieszanymi uczuciami i nie wzbudził we mnie,aż takiego poruszenia.
Dlaczego?
Myślę,że odpowiedź na to pytanie jest bardzo proste...
W przeciwieństwie do Milla wychowałam się w Polsce,w małej miejscowości gdzie inność wytykana była palcem księdza na ambonie,wykrzyczana sprejem na płocie ,rozdarta krzykiem rozbitego okna,pouczona podniesionym głosem rodziców...
Polska dała mi wyprawkę na nowe życie w nowym kraju...Chitynowy pancerzyk emocjonalny...
Uczę się pomału go zrzucać,tutaj w Anglii, gdzie inny nie znaczy gorszy,gdzie mogę z dumą powiedzieć TAK JESTEM LESBIJKĄ...and what's a big deal?powie Anglik...
Staram się przyzwyczajać,że żaden:)

L'amore

2011-02-14T13:06:00.004Z

Kartka w kalendarzu,muzyka w radio,przeciskający się zdyszani mężczyźni przyduszający pod pachą wiązanki,listonosz,który łapie oddech na czerwonym świetle wszystko to bezdusznie przypomina,że nastał światowy dzień wzajemnego braterstwa...
Dzień Świętego Walentego,albo inaczej lingwistycznie zwany Valentine's Day...
Dzień,kiedy wszelaka płeć nagle sobie przypomina,że kochać się trzeba...
A przecież tak naprawdę,nie potrzeba ustanowionego nakazu,aby wysłać sobie kartkę,tudzież zjeść razem wystawną kolację,nie potrzeba nakazu aby kupić bukiet kwiatów...
Wczoraj z Najlepszą z Żon byłyśmy w sklepie po chleb powszedni i stojąc w kolejce do kasy obserwowałam skonsternowanego osobnika płci męskiej,który głowił się niczym na lekcji botaniki nad stoiskiem z bukietami...
Miałam wrażenie ,że przyszło mu rozwiązać zagadkę Sfinksa co najmniej bo pot kroplami płynął,aż nawet klimatyzacja nie pomagała...
Proponuję, więc oszczędzić sobie trudu i kochać się na co dzień...
Lżej na duszy będzie i przyzwyczaić się będzie można do miłości...
A to przecież najsłodsza jest z udręk:)

Szczęśliwych codziennych i niecodziennych Walentynek:)

Wytatuowana niania McPhee

2011-02-12T17:20:00.002Z

Skusiłyśmy się wreszcie na obejrzenie "Mężczyzn którzy nienawidzą kobiet". Muszę stwierdzić (nie, nie czytałam książki - ani jednej, ani drugiej ani tym bardziej trzeciej), że ktoś spartolił kawał dobrego scenariusza. Sama wątek kryminalny był ciekawy, chwilami naiwno-naciągany ale ciekawy. Jednak cała reszta momentami nie trzymała się kupy. Jeśli książka, jak to mawiają niektórzy, jest rewelacyjna, to reżyser najwidoczniej wybrał najgorsze z niej fragmenty.

Uroku wszystkiemu dodaje oczywiście para głównych bohaterów. Męskie kluchy z olejem z nieodłączną miną "srającego kota na puszczy" i wymagająca tygodniowego moczenia w domestosie kobitka z ADHD. Przez połowę filmu głowiłam się nad tym z kim kojarzy mi się główna bohaterka. Czy to może połączenie Zębowej wróżki ("Czerwony smok") i C. Starling ("Milczenie owiec"), a może Batman w spódnicy? Wtem, po którejś mniej lub bardziej istotnej scenie doszłam do wniosku, że to wypisz (może nie wymaluj) Niania McPhee w wersji hard core. Przekonało mnie o tym ulubione powiedzenie wyżej wymienionej niani.

"There is something you should understand about the way I work:
When you need me but do not want me, then I must stay. When you want me but no longer need me, then I have to go. It's rather sad, really, but there it is."

Prawda, że podobne ?

Pomarańcze, mandarynki...

2011-02-06T20:25:00.003Z

Za uprzejmym udostępnieniem przez Najlepszą z Żon elektronicznego miejsca w przestrzeni magicznej sieci oraz wycięciem z kawałka czasu wolnego miejsca, zdecydowałam się wreszcie na zapisywanie przypowieści z życia.

Mam nadzieję, że zanudzać nie będę.

Ostatnio zakończyłyśmy z Najlepszą z Żon oglądać „Oranges are not the only fruit”, film powstały na podstawie książki znanej wszem i wobec Jeanette Winterson. Książkę intelektualnie przewertowałam już wcześniej, ale na film musiałam poczekać, aż do zeszłorocznych urodzin, kiedy ten magicznie pojawił się w formie prezentu.

Odpowiadając na odwieczne pytanie czy film był lepszy od książki, które i tak w aktualnej koncepcji społeczeństwa gdzie niedługo każde dziecko będzie rodziło się z wbudowanym Internetem bezprzewodowym zdaje się trochę tracić na znaczeniu, muszę zdecydowanie opowiedzieć się za książką. Aczkolwiek film poprowadzony wartka ręką, barwnie przedstawiający charaktery głównych bohaterów oraz istotę bogobojnego małego społeczeństwa oddaje idee książki o tyle ta wydaje się pełniejsza i bardziej nacechowana emocjonalnie.

Wiem, książki tak maja, …Ale nie wszystkie…

Prawie tak jak nie wszyscy lubią tylko pomarańcze….

Książka bardziej zbliża do problemu, z jakim boryka się główna bohaterka, która nagle wychowana w fanatycznym środowisku religijnym odkrywa własna tożsamość.Tożsamość ta dosłownie i metaforycznie bywa kojarzona z demonem, którego niektórym wydaje się, iż można go wypędzić za pomocą zaklęć oraz rytuałów magicznych.

Niektórzy wyrzekają się siebie, aby nie wyrzeknięto się ich tak jak to zrobiła przyjaciółka naszej protagonistki, ale ta, mimo iż nie jest to takie łatwe decyduje się na walkę ze środowiskiem, w którym wyrosła a także własną rodzina.A to jak wiadomo nie zawsze jest takie proste.Powszechnie przecież przyjęto, że rodzina może wyrzec się nas, ale nam prawo wyrzeczenia się od rodziny nie przysługuje.

I to nie ważne czy rzucają w plecy kamieniem czy może pomarańczą.

Wracając do tematu książkę tym, którzy jeszcze nie przeczytali , przeczytać polecam. Film obejrzeć można w ramach lekcji z komparatystyki , zagryzając w międzyczasie owocem własnego wyboru…

Smacznego intelektualnego!

Truskawki i inne potwory

2011-02-04T17:39:00.000Z

Nasza balkonowa truskawa przebudziła się z zimowego letargu i zaczęła puszczać pierwsze liście. Nieśmiało jeszcze spogląda na świat i zmaga się z angielskimi wichurami, które nas ostatnimi czasy nawiedzają. Tak więc, żeby jej się dobrze rosło, pieśń prawie tematyczna.

Pogodynka

2011-02-03T11:25:00.000Z

Pani Kane powiedziała wczoraj przed snem, że dawno nie wiało i nie padało. Dziś leje i łeb chce za przeproszeniem urwać. Kocham panią Kane za wypowiadanie czegoś w niewłaściwym czasie. Nawet pani od pogody w telewizorze niczego nie przewidziała...

Poległam

2011-02-02T16:01:00.001Z

W starciu ze ścianą. W bitwie o zawieszenie lustra. Poległam z kretesem. I mimo wsparcia ze strony wojsk sprzymierzonych pod dowództwem generała wiertarki i całego oddziału kołków rozporowych, ostatecznie broń została złożona. Wyższość zatem ścianie muszę przyznać. Pokłony przed nią poddańcze składać będę, choć spokojnie ten tak zwany mur głową bym przebiła.
Zbierać muszę siły i strategię nową opracować. Zemsta będzie słodka :)

Środa na poniedziałek

2011-01-31T10:37:00.000Z

Fajny i bardzo dosadny felieton Magdaleny Środy o "Tęczowym raporcie" i tęczowych rodzinach. Warto przeczytać bo standardowo pani Środa nie owija niczego w bawełnę i wali z tak zwanej grubej rury. Tekst do przeczytania tu.

Przeprowadzka

2011-01-31T08:39:00.001Z

No to zaczynamy, na nowo. Po ponad półrocznym użytkowaniu wordpress`a powiedziałam sobie : dość. Wiedziałam, że dzień taki nastąpi od dnia kiedy zaczęłam go używać. Tak więc wprosiłam się w bloggerową rodzinę. Zatem na dobre rozpoczęcie, odrobina Niny Simone: